Наступает праздник пожеланий и надежд

   Осталось совсем немного времени до окончания 2020 года. Стоит он на порожке, топчется, опасливо оглядываясь назад, перебирая ножками, прекрасно осознавая, что натворил он немало…Но несмотря ни на что, наша жизнь продолжается, и мы всё также, как в детстве, верим и надеемся, что впереди у нас волшебная рождественская и новогодняя ночь, когда исполняются самые необыкновенные желания, и целый год впереди, полный света, радости и чудес…

  С наступающими праздниками вас, дорогие коллеги, учащиеся нашей школы, ваши родители, а также все те, кто в разное время был связан с нашим учебным заведением!

   Счастливого Рождества и Нового года!

   Пусть всё лучшее сбудется!

                                         Встреча читающих людей

«Библиотека-территория без границ» 

   В этом году Международный день школьных библиотек отмечается 26 октября, а свою историю он ведёт  с 1999 года. О значимости библиотеки в жизни каждого человека может рассказать даже первоклашка. Ведь то количество знаний, которое там хранится, не сравнится ни с чем. Каждый может найти там то, что ему необходимо.

   В преддверии этого праздника школьную библиотеку посетили учащиеся III «А» класса вместе с классным руководителем Шевко Натальей Васильевной. Марина Вацлавовна Семчёнок интересно и красочно рассказала ребятам о том, чем занимаются работники библиотеки, какую литературу и каким образом получают, что делается для того, чтобы быстро и качественно удовлетворять запросы различных категорий читателей. Также вниманию присутствующих была представлена  книжная выставка «Профессия вечная, библиотечная».

   Затем учащиеся читали стихи и с большим интересом приняли участие в викторине по сказкам русских писателей.

   В заключение мероприятия ребята поблагодарили работников за интересный рассказ и пообещали почаще наведываться в библиотеку.

 

Виртуальное путешествие “Самые необычные библиотеки мира”

(VI- X классы, с 1 по 31 июля)

Библиотека - уникальное место, в котором собраны история и знания. В современном мире библиотекам, как и бумажным книгам, сложно конкурировать с инновациями в виде смартфонов или электронных книг, но тем не менее, библиотеки все же не вымирают, как мамонты, а стараются идти в ногу со временем, превращаясь из простого книгохранилища в целые медиакомплексы и общественные пространства, в которых можно не только полистать книгу, но и провести время с друзьями, посетить выставку или поиграть в видеоигры. Можете вспомнить, когда вы последний раз были в библиотеке? Уверены, наша подборка откроет интересные факты о современных библиотечных пространствах.
https://youtu.be/fFox_cNKZWE

Онлайн конкурс "Проба пера»

(I-XI классы,15.06-28.08)

   Мы решили устроить конкурс для тех, кто еще не номинирован на «Большую книгу» и пока скрывает свой талант от мира. Хватит мечтать о славе и миллионных тиражах, начните свой путь с малого и примите участие в литературном конкурсе «Проба пера»! Лучшие творения будут опубликованы в нашем блоге «БиблиоГолос», а вы получите хорошую мотивацию закончить когда-либо начатое или воплотить задуманное.

    Конкурс «Проба пера» - для тех, кто чувствует в себе поэтический дар, кто любит создавать собственные миры, кто хочет реализовать свою мечту – написать поэму, стихотворение или фантастический рассказ и увидеть его опубликованным в настоящей книге! И тех, кто мечтает стать журналистом, конкурс тоже ждет: попробуйте свои силы – напишите первое интервью, эссе или очерк. Сделайте первый шаг в мир слова!

   Конкурс проводится как для учащихся нашей школы, так и для всех желающих, кто случайно или не совсем «забрёл» на эту страничку! Возраст не ограничен, с первого по одиннадцатый класс.

   Но для принятия участия в нашем конкурсе есть несколько условий:

   произведения, несущие пропаганду суицида, призыв к насилию, употреблению алкоголя и наркотиков, развязыванию войны, а также содержащие обсценную лексику, посвященные сексу - не принимаются!

   Стихи, написанные с грубыми ошибками техники исполнения или с ошибками лексики, к сожалению, номинации не подлежат, хотя, если они оригинальны и глубоки по содержанию, могут быть отмечены и опубликованы.

   В конкурсе могут принимать участие любые авторские тексты (истории из жизни, повести, романы, стихи, фантастические рассказы и т.д.) на русском или белорусском языке.  

   Работы принимаются по электронной почте chubrik_t@mail.ru с обязательной пометкой «Проба пера», а также в комментариях к данной статье.

   Желаем вам успехов и с нетерпением будем ждать ваших публикаций!

Онлайн викторина «Летний эрудит»

(для учащихся 1-5 классов, с 8 по 30 июня 2020 года)

     Вот и начались долгожданные летние каникулы! Дети (и, конечно, родители) могут наконец расслабиться, поспать подольше и отдохнуть от школьных занятий. Это прекрасное время, которое обожают все школьники.        Однако возникает другая проблема: чем занять освободившееся время, как проводить летние дни интересно, насыщенно и полезно? Пока дети увлеченно закачивают на свои гаджеты очередную игру, родители ломают головы в поисках альтернативного отдыха в условиях сложной санитарно-эпидемиологической обстановки. Как организовать досуг школьников, когда все привычные развлечения остаются недоступными? Мы предлагаем вам один из вариантов: сыграйте вместе с нами в онлайн викторину и с пользой проведите для себя время! Кроме всего прочего, вы получите от этого истинное удовольствие!

   

Посвящение в читатели «Здравствуй, книга!»

 

   Вся прошлая неделя в школьной библиотеке была посвящена нашим первоклассникам и их знакомству с книгами и периодическими изданиями, которые у нас имеются.

   Работники библиотеки рассказали учащимся об истории создания библиотек, о том, где «живут» книги, газеты и журналы, что такое книжные выставки и для чего они оформляются. Также библиотекари разьяснили, из каких отделов состоит школьная библиотека и почему не все книги выдаются с собой домой.

   Далее первоклассникам рассказали о том, что на каждого из них заводится специальный документ, который называется «формуляр». А потом учащиеся получили «азы» пользования библиотечным фондом, которые заключаются в следующем:

·            Нельзя книги перегибать

·            Нельзя загибать книжные страницы

·            Нельзя закладывать в книги карандаши, ручки

·            Но надо пользоваться закладкой

·            Нельзя писать и рисовать в книгах

·            Нельзя читать книги во время еды.

   Первоклассники дружно выбирали книги и пообещали, что будут частыми посетителями библиотеки.

   

Час творчества «Рукам работа - сердцу радость»

(22 ноября 2019 года)

   Современный человек хочет с пользой проводить свободное время. Изготовление поделок своими руками прекрасно подходит для того, чтобы реализовать свои творческие способности, абстрагироваться от суеты сумасшедшего мира и побыть наедине с собой. Главное, чтобы в душе жил художник.

   Учащиеся 4 «В» класса с энтузиазмом приняли участие в обсуждении темы «hand made».Многие из них рассказали, какими видами творчества они занимаются, а кто пока учится у своих родителей и друзей.

   Еще в далекой древности у людей возникло умение видеть бесценную красоту маленького кусочка жизни, его драгоценность и неповторимость. Позже людям захотелось увиденное сохранить  в рукоделии, запечатлеть в рисунках.  Так появилось декоративно - прикладное искусство, то есть искусство украшать.

   История рукоделия богата обычаями, обрядами. Например, существовала такая традиция, с пятилетнего возраста девочку обучали рукоделию и к 15 годам она должна была своими руками приготовить приданое.

    Ведущая мероприятия поведала присутствующим об истории народных ремесел на Беларуси с древности до наших дней. Это и гончарство, и ткачество, вышивка, плетение из соломки и лозы, вытинанка, роспись по стеклу, сундуков и др.

   Казалось, что наш современный мир  на какое-то время поглотил древнее искусство рукоделия. Но, к счастью, оно не только не забыто, но еще и активно возрождается.

   Желание творить, книги и Интернет – все, что нужно для создания своими руками поистине бесценных вещей.

   Библиотекарь рассказала о современных видах рукоделия: декупаже, батике, оригами, папертоль, квиллинге, фелтинге и др. Вниманию учащихся были представлены видеоролики по данным видам рукоделия, а также экспонаты, изготовленные учащимися нашей школы на уроках труда.

Урок-здоровье «Витаминная страна»

(25 октября 2019 года)

   Воспитание здорового образы жизни у подрастающего поколения является одной из основных задач любой школы.

   В школьной библиотеке прошел урок - здоровье «Витаминная страна». Ведущая рассказала ребятам 2 «А» класса о здоровом образе жизни и о том, что же нужно делать любому человеку, чтобы не заболеть.

   Для учащихся было предложено задание: из букв,  которые были разложены на столе, нужно было  выложить слово. У каждой буквы имелся свой  номер. Начинали с цифры 1, и  у кого была эта  цифра, начинал наше слово, и так по порядку! Дети  выложили слово и прочитали его: ВИТАМИНЫ.  

   Ребятам предложили  узнать, какие бывают  витамины и где они «живут».  

   Далее была проведена интерактивная беседа с    яркими и красочными картинками « Как называется                                              этот витамин?».

   Витамин А содержится в молоке, яйцах, моркови, помидорах, абрикосе, говяжьей печени, сливочном масле, тыкве. Это витамин влияет на рост, улучшает зрение. Его ещё зовут витамином роста.

   Витамин В содержится в чёрном хлебе, твороге, горохе, картофеле, сыре, курице, свёкле, гречке, овсянке, рыбе. Витамин В очень важен для работы головного мозга, для хорошей работы сердца.

   Витамин С содержится в лимоне, апельсине, капусте, луке, в чёрной смородине, яблоке, сливе, ягодах шиповника. Этот витамин помогает бороться с простудными заболеваниями, укрепляет кровеносные сосуды.

   Витамин D содержится в желтке яйца, рыбьем жире, икре, в морской рыбе, печени, грибах, масле, сметане. Этот витамин необходим для наших костей, чтобы они были крепкими. Витамин D образуется в нашем организме под влиянием солнечных лучей. Если этого витамина не хватает в организме, дети заболевают рахитом, у них искривляются кости ног, неправильно формируется скелет. Для предупреждения болезни надо больше бывать на свежем воздухе под лучами солнца, и чаще есть морскую рыбу.

   Учащиеся отвечали на вопросы:

- Зачем нужны человеку витамины?

- В чём содержатся витамины?

- Что происходит с человеком, если в его организме не хватает витаминов?

   В Витаминной стране ребята участвовали в играх «Верю-не верю», «Что где растёт?», «Да и нет», разгадывали загадки и отгадывали витаминную викторину.  В заключение мероприятия ведущая рассказала ребятам сказку Л. Скребцова «Принцесса Яблонь».

   В конце урока-здоровья ребята единодушно пришли к выводу, что нужно обязательно употреблять в пищу больше продуктов, которые содержат много витаминов, а также витаминные салаты, и тогда они  будут обязательно здоровыми!

Виртуальное путешествие «Щучин - любимый сердцем город»

Мая Беларусь!Край мой пявучы,

Родныя пралескі, лугі і палі.

Кавалачак сэрца-

Маленькі мой Шчучын,

Гады там дзяцінства,

Юнацтва прайшлі.

(Т.С. Тарасава-Базылева “Мая Беларусь)

   В Беларуси много знаменитых мест, известных своей неповторимой историей и культурой. Это и наднеманский Гродно, и Полоцкая земля, и древний Новогрудок, и Минск, и многие другие города и посёлки. Значительное место среди них занимает и Щучинщина-край многовековой богатейшей истории. Сама по себе наша земля уникальна, как уникальны её археологические, историко-культурные памятники, дошедшие до наших дней, так и люди, жизнь и деятельность которых была связана со Щучинщиной,-талантливые, трудолюбивые, терпеливые и мужественные, олицетворяющие собой связь времен и поколений.

   В школьной библиотеке в минувшую субботу собрались учащиеся, неравнодушные к истории нашего города. Ведущая мероприятия рассказала о том, как и когда впервые упоминался наш город, о ключевых моментах в его истории, достопримечательностях, древних и современных. Звучали фамилии Матея Догеля, князя Друцкого-Любецкого, Игната Домейко, Чеслава Немена, Алоизы Пашкевич и многих других. Учащиеся с интересом посмотрели видеоролик «Любы горад, краса мая-Шчучын” и слайд-шоу «Щучин-старый город».

   В заключение виртуального путешествия по нашему замечательному городу прозвучало стихотворение, написанное ещё в далёкие послевоенные годы поэтом и тогда ещё лётчиком, служившем в Щучине, Иваном Васильевичем Шамовым. Кстати, это творение не теряет актуальности даже в наши дни, хотя и прошло довольно много времени с того памятного дня, как оно было написано.

Приезжай, товарищ, в Щучин

Край наш толком не изучен,

Как же он богат!

Приезжай, товарищ, в Щучин,

Тихий город-сад.

Тополиная дорожка

К городу ведёт…

Вот и домик в три окошка,

Садик, огород.

Тонут улочки прямые

В зелени садов,

Яблонь ветви молодые

Гнутся от плодов.

Есть и речка, и плотина,

Старый парк зовёт.

Ну, и главная причина-

Добрый здесь народ.

Если думой ты измучен-

Где бы отдохнуть,

Приезжай, товарищ, в Щучин

Летом как-нибудь.

Знаёмцеся! Кастусь Віленскі

 

   Ці існуе сучасная моладзевая беларуская літаратура, ці з’явіліся маладыя беларускія пісьменнікі і паэты пасля  цэлай плеяды велічных творцаў? І наогул, ці чытае беларуская моладзь беларускую літаратуру? Гэта пытанні, якія пастаянна ўзнікаюць у галаве любога чалавека, які здольны  думаць і разважаць.

   На жаль, сёння засталося няшмат прыхільнікаў чытання беларускамоўных твораў. Што казаць, большасць з нас не вельмі добра валодае нашай роднай мовай, каб на ёй размаўляць ці чытаць. А кожны чалавек,  хто любіць сваю зямлю і шануе яе гісторыю, павінен неабыякава ставіцца да літаратуры на роднай мове, да твораў, якія расказваюць пра нашу краіну і наш народ. У нас выдаецца шмат цікавых беларускіх твораў.   Такія кнігі раскрываюць шмат загадак, якія тоіць у сабе далёкая  гісторыя, якую трэба ведаць сапраўдным беларусам.  

   На сённяшні час Уладзімір Арлоў, Анатоль Бутэвіч, Дзмітрый Вінаградаў,  Наталля Голубева, Леанід Дайнека, Генрых Далідовіч,  Уладзімір Караткевіч, Валянціна Коўтун–гэта пісьменнікі, якія настойліва шукаюць гістарычныя звесткі і факты, а іх зацікаўленасць і адданасць сваёй справе  дае нам магчымасць спасцігнуць таямніцы  гісторыі.

   У нашай школе вучыцца чалавек, імя якога я называць не буду, толькі яго псеўданім, пад якім ён ужо не адзін раз з'яўляўся ў сацыяльных сетках. Дарэчы, пачынаючы пісьменнік размаўляе выключна на беларускай мове! Такім чынам, знаёмцеся, Кастусь Віленскі! Назва для яго будучага рамана яшчэ не прыдумана, але ж уступ да яго, мяркую, гаворыць пра многае. Трохі "прыадчыніўшы заслону", скажу, што раман ахоплівае перыяд паміж 1779 і  1796 гадамі, у якім распавядаецца пра час падзелу Рэчы Паспалітай, напярэдадні паўстання Тадэвуша Касцюшкі.

   Падкрэслю,тэкст напісаны настолькі свежай і сучаснай мовай, што любому чытачу будзе не сумна яго чытаць!Думаю, вы з захапленнем прачытаеце гэтую "спробу пяра, а мне будзе вельмі цікава даведацца

пра  вашыя меркаванні з нагоды гэтага тварэння!

Уступ

    Дзьмуў цёплы летні вецярок, шалясцела лісце. Здавалася, што яно шэпчацца аб нечым сваім, патаемным, пра тое, што не дазволена ведаць чалавеку. Дзядуля заўсёды мне казаў: “Усё на гэтым свеце жывое. Кожная травінка, лісток, дрэўца. Кожная рачулка і нават вецер, бо ведае куды ён пойдзе. Чалавеку здаецца, што ўсё гэта бяздушнае, а яно жыве. Мы проста вельмі занятыя сваімі нуднымі справамі, таму і не заўважаем гэтага”. Між іншым ужо вечарэла. А ў лесе здавалася, што хутка наступіць ноч, бо святло не магло прабіцца цераз высокія дрэвы. Я ўжо даўно павінен быў вярнуцца дамоў. Бацькі, як заўсёды, дакаралі б мяне за тое, што я не вучуся, а бадзяюся не зразумела дзе. Але мне тады было не да гэтага. Я стаяў і не мог варухнуцца, бо насупраць мяне, літаральна за трыццаць крокаў, сядзеў воўк. Высокі і грозны, ён глядзеў на мяне сваімі бліскучымі і мудрымі вачыма. Здалавася, нібы ён бачыць мяне наскрозь. Я не ведаў, што мне рабіць: у мяне нічога з сабой не было, а вакол мяне нічога такога, чым можна было б абараніцца. Але воўк не паводзіў сябе агрэсіўна, ён проста глядзеў мне ў вочы, а я - яму. Не ведаю, колькі прайшло ўжо часу. Здавалася, што мы пазіралі адзін на аднаго так ўжо шмат гадзін. І вось ён устаў, падняў галаву дагары і завыў. Я ледзь не памёр ад страху: па ўсёй скуры забегалі мурашы. Я падумаў, што вось і ўсё… Аджыў я сваё.

    Але воўк нават і не збіраўся нападаць. Ён зноў зірнуў мне ў вочы, а пасля развярнуўся і вельмі павольна пайшоў кудысьці ў гушчар лесу. Я не мог паверыць і яшчэ доўга ўглядаўся у тое месца, дзе гэтая таямнічая жывёла знікла. Нарэшце я нейк змог адысці ад шоку і накіраваўся дадому. А пакуль ішоў, разважаў: чаму ж ён на мяне не напаў. Магчыма, думаў, што я не варты ахвяры, бо быў ячшэ маладым і слабым? Ці, можа, таму, што ўжо наеўся? Але затым я ўспомніў нашу размову з татам.

- Калісьці даўно наш народ зваў сябе люцічамі, а свой край Лютвой. Яны пакланяліся старажытным багам і вельмі шанавалі ваўка, называючы яго Лютам.

- Гэта значыць, што мы паходзім ад ваўкоў? – спытаў я.

- Я табе больш скажу, Зміцер, мы ўмелі ў яго пераўтварацца! – ганарова сказаў тата.

- У сапраўднага воўка?! Вось гэта цуд!

- Асабліва нашыя продкі любілі палохаць ворагаў сваім страшэнным воем. – працягваў ён. - Таму іх шмат хто і баяўся.

- Тата, а зараз такое магчыма? Ці магу я, напрыклад, таксама стаць ваўком? – з цікавасцю спытыў я.

- Вядома не, – засмяяўся ён. – Мне здаецца, што гэта проста звычайныя паданні.

    Але ж у кожным паданні ёсць доля праўды. І чамусьці цяпер мне здавалася, што гэта быў не проста воўк, а чалавек - ваўкалак, які мог пераўтварацца ў ваўка. Таму ён на мяне і не напаў, бо ведаў, што я з ім адной крыві.

    Ужо зусім сцямнела, калі я прыйшоў ў мястэчка, якім валодаў мой бацька ( пасля яго гаспадаром на гэтых землях буду я). Шчучын быў вельмі далікатным і прывабным месцам. Большасць жыхароў былі габрэямі, як і ў большасці гарадах. Мой дзед, Ян Бурштыновіч, не вельмі іх любіў. Ён казаў, што яны занадта хітрыя. Але я нічога такога не бачыў, мне здавалася, што габрэі разумныя. Нават сябраваў з адным, сваім аднагодкам. Яго звалі Адам і яму было 12 гадоў. Бацькі ў яго - мясцовыя купцы, а таму жылі яны добра. Сам Адам выглядаў даволі прывабным юнаком з чорнымі валасамі. На галаве ён насіў дужа дзіўны галаўны ўбор, як і ўсе габрэі. Я чамусьці не адразу стаў цікавіцца, навошта яны гэта носяць, але затым запытаў у яго і даведаўся.

- Дружа, а што гэта ў вас за дзіўныя штукі на галовах? – спытаў я.

- А ты не ведаеш? Ну ты даеш, Зміцер! – з усмешкай адказаў ён. – Гэта называецца ярмолка. Яна сімвалізуе сціпласць і пакору да Усявышняга.

- Калі вы не носіце гэтых шапачак, то Бог вас не шануе? – здзівіўся я.

- Э-э-э… Ну-у… Так напэўна, – збянтажэна адказаў Адам. – Я потым у таты пацікаўлюся.

Мне дужа падабаўся Адам. Мы любілі разам бавіць час. Аднойчы я разам з ім пайшоў гуляць у хованкі.

- Ну вось, цягні, – працягваючы яму галінкі рознай даўжыні, сказаў я.

- А-а-а, ну чаму так не шанцуе? – засумаваў ён, бо выцягнуў самую кароткую.

- Ха-ха, ты шукаеш! Лічы да ста! – засмяяўся я і пабег хавацца.

    Шукаць схованку доўга не прыйшлося. Я пабег да месца, дзе траву не касілі ўжо можа год і залёг у ёй. Я ляжаў на спіне і разлядаў воблакі. Яны павольна цягнуліся па сінім, нібы моры, небе, быццам маленькія і вялікія белыя караблікі. Вунь адно прапрыло ў выглядзе ката, другое – нейкай вялікай рыбіны. Мне заўсёды здавалася, што гэты вялікі акіян над галавой абавязкова рухне і затопіць усю зямлю. А можа, так і будзе? Хто яго ведае? У бібліі дажджом затапіла, а тут неба ўпадзе. Правёўшы час ў летуценнях можа з гадзіну, мне стала нуднавата, а таму я вырашыў пайсці адшукаць сябра. Прыйшоўшы на тое месца, адкуль мы пачыналі, я ледзь не праваліўся пад зямлю ад злосці. Ён сядзеў пад дрэвам і спяваў! Убачыўшы мяне, устаў і замахаў рукамі.

- Зміцер! Вось ты і знайшоўся! – заліваючыся смехам крычаў Адам.

-Вось пачвара,- падумаў я.

    Нарэшце ўжо прыйшоў да сваёй хаты. Гэта быў прамавугольны драўляны дом, выкананы ў стылі класіцызму. Атынкаваныя сцены белага колеру, а верх пакрыты гонтавым вальмавым дахам. Уваход у дом упрыгожваў сіметрычна-восевы фасад, вылучаны ў цэнтры ганкамі, на чатырох слупах, завершанымі трохвугольнымі франтонамі. Зайшоўшы ў дом, я адразу направіўся ў кабінет таты. Але, краем вока, праходзячы цераз пакой для гасцей, заўважыў яго там. Ён быў не адзін. Побач з ім сядзеў нейкі мужчына, трохі старэйшы за майго бацьку. На выгляд яму было каля пяцідзесяці гадоў, апрануты у фрак сіняга колеру, белыя, завужаныя штаны, запраўленыя ў чорны абутак. У яго былі ўжо напалову сівыя валасы і твар увесь у маршчынах. А хітрыя зялёныя вочы глядзелі на мяне, калі я ўвайшоў у пакой. Тата таксама мяне заўважыў і паклікаў да сябе рукой.

- Зміцер, дзе цябе насіла? Прывітайся, гэта пан Пшэмысл Квяткоўскі, – прадставіў госця тата па-польску.

- Дзень добры, пане Квяткоўскі, – перайшоў я на польскі, але прамаўляючы з выразным літвінскім акцэнтам.

- Вітаю, – адказаў ён таксама па-польску. – Вы, напэўна, Зміцер? Сын пана Осціка?

- Так, гэта я.

- Які добры паніч, спадзяюся, вы добра будзеце служыць сваёй польскай айчыне? – зазіраючы ў вочы, запытаўся ён, моцна падкрэсліваючы слова польскай.

- Я літвін, а не паляк! – з гонарам прамовіў я.

- Пане Квяткоўскі, – умяшаўся мой тата. – калі вы яшчэ не забыліся, Рэч Паспалітая абодвух Народаў не толькі Польшча, таму яна і носіць назву абодвух Народаў. А зямля, на якой вы зараз знаходзіцеся, лічыцца здаўна Літвой.

- Так… Канешне… Прабачце мне маю неадукаванасць, – вельмі наіграным тонам адказаў Квяткоўскі і паморшчыўся.

- З твайго дазволу, тата, я пайду ў свае пакоі.

Ён падаў знак рукою, што я магу быць вольным.

- Дык вось, пане Бурштыновіч, вернемся да нашай тэмы. Як я ўжо казаў…

    Далей я ўжо не чуў, бо зачыніў за сабой дзверы і паплёўся ў свой пакой. Як толькі я пабачыў гэтага Квяткоўскага, ён мне не спадабаўся. Нешта ў ім вызывала недавер, трывогу. Ды яшчэ і лічыць, напэўна,

што ўвесь свет – гэта Польшча. Што ён тут робіць? Што яны абмяркоўваюць з татам? Я вырашыў даведацца пра гэта заўтра, бо ўжо было цёмна і я моцна хацеў спаць.

    Зноў на мяне глядзіць гэты вялізны і страшэнны воўк такімі ж бліскучымі вачыма. Зноў ён вытарэшчваецца на мяне, а я нібы акачанеў. Вось ён і завыў, але нешта ў гэтым не так. Гэта было не тое выццё, якое я чуў у лесе, а вельмі пранізлівае і пакутлівае. Раптам ззаду мяне ўспыхнула полымя, яно вельмі хутка разрасталася. А воўк, як і тады, развярнуўся і знік у гушчары лесу. Мне нічога не заставалася, толькі бегчы за ім. Не ведаю, колькі я так ўжо бег за ваўком. Я моцна запыхаўся і стаміўся. І вось, недзе далёка, сярод цемры, я пабачыў святло. Не паспеў міргнуць вокам, як гэта святло ахапіла ўжо ўсю прастору. Гэта было сапраўднае пажарышча! Полымя ззаду таксама дагнала мяне. Я рынуўся ўбок, як і воўк, але і там падстава. Агонь быў паўсюль. Уцячы ад яго было немагчыма. І тут здарыўся цуд! Гэты воўк пераўтварыўся ў чалавека! Ён быў босы, апрануты ў белыя кашулю і штаны. У яго прыгожы твар і карыя, напоўненыя сумам вочы, якія зноў глядзелі на мяне. Юнак падышоў трошкі бліжэй.

- Мы хутка памром, – прамовіў ён ціхім голасам.

Я нічога не мог адказаць, проста глядзеў на яго.

- Ты павінен абараніць іх, чуеш? – з запалам, ледзь не крычучы, сказаў ён.

- Каго абараніць? Тут жа нікога няма акрамя нас?…

    І тут я пачуў жаночы крык і разрыў пушачнага ядра. А таксама гук выстралаў мушкетаў і посвіст куляў. Полымя, што атачыла нас, паднялося ўгору і збіралася нас праглынуць.

    Я ўскочыў з ложка… Па твары сцякалі кропелькі поту, цяжка дыхалася. Ну і сон, падумаў я. Што б ён мог значыць?… Я паглядзеў у вакно. Світала. Апрануўшыся, я пайшоў на вуліцу. І тут мяне аклікнуў тата.

- Зміцер! Ходзь сюды! – запрасіў ён, абапіраючыся аб дрэва, якое стаяла насупраць сядзібы.

    Гэта было штосьці накшталт парку: рэчка, і вельмі многа дрэў рознага гатунку. Яны раскідвалі свае галіны ўбок, нібы цягнучыся да сонца, а на іх трапяталі ад ветрыку зялёненькія лісточкі. Яны засталіся як памяць пра майго дзеда. Падышоўшы да таты, я запытаўся:

- Так, ты нешта хацеў?

- Слухай… Наконт учарашняга. Ты малайчынка, – пахваліў ён. – заўсёды кажы, хто ты такі. І нікога не слухай, думай толькі сваёй галавой.

- Тата, хто гэта быў, пра што вы гаварылі?

Ён нахмурыўся.

- Табе варта толькі ведаць, што з ім не трэба мець аніякіх спраў. – з агідай прамовіў ён. – Гэта здраднік сваёй зямлі. На апошнім сейме 11 красавіка 1775, ён прагаласаваў за падзел нашай краіны…

    Я скрывіўся. Гэты акт падзяляў Рэч Паспалітую паміж трыма дзяржавамі, Прусіяй, Аўстрыяй і Масковіяй. Мая Айчына страціла амаль цалкам Віцебскае і Мсціслаўскае ваяводствы, усходнюю частку Полацкага ваяводства і ўсходнюю частку Рэчыцкага павету Менскага ваяводства. А Польшча – паўночна-заходнюю частку, большую частку Галіччыны і Кракаўскага ваяводства.

- Зміцер, дзе ты ўчора быў? – запытаўся ў мяне бацька, не адрываючы вачэй ад парку.

- Я? Э-э.. З Адамам шпацыраваў, - схлусіў я.

- Ну колькі табе ўжо казаць? Выдзелі ты хоць па 4-5 гадзін у дзень на вучобу. – Пачаў ён зноў павучаць. – Ты такі ж, як я ў твае гады, – і засмяўся разам са мной.

    Адышоўшы да рэчкі, якая насіла назву Тураўка, я зноў успомніў пра свой сон і пра гэтага дзіўнага ваўка. Што ўсё гэта значыць? Каго я павінен быў абараніць? Што значыла гэта …